Ding 3: Blogs en medepelgrims

Vanmorgen tussen de bedrijven door mijn weblog aangemeld. Ik was toch op de bieb. Vanavond gekeken naar de weblogs van mijn medepelgrims van de tweede groep. Van al deze blogs ben ik nu volger geworden, terwijl ik niet echt een volgzaam type ben.
Op alle blogs heb ik een reactie achtergelaten. Niet al te relevant hier en daar, maar dat komt omdat sommige mijlen op me voor liggen. Wel viel me op, dat het er zo goed uitziet. Dat zal wel de beroemde betrouwbaarheid van de bibliotheek zijn.
Hier en daar wat doorgeklikt en dan zit je opeens in de boeken. Die site met boekbeschrijvingen was inderdaad handig, zeker als je iets recents wilt lezen. Wat beschrijvingen gelezen van de Russische schrijver Boris Akoenin. Eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ik zet hem op mijn verlanglijstje. Ik wilde al bijna Bakoenin schrijven, maar het is dus B. Akoenin. Heeft hij zijn pseudoniem ontleend aan de bekende anarchist? En zo ja wat bewoog hem daartoe? Dat vind ik nou leuke vragen!
Op zo'n pelgrimage kom je van alles tegen. Nieuwe vragen maken het leven interessanter. Het lijkt me dan ook  een rol van bibliotheken om 'verhalen' ter vertellen waarmee onvermoede connecties tussen collectieonderdelen, boeken, muziek, films etc. zichtbaar gemaakt worden.

Sic transit gloria mundi

Nu ik toch bezig ben, kan ik ook nog wel een meer filosofische bespiegeling kwijt in dit blog.
Als je leest dat er elke 30 seconden een weblog bijkomt, dat er meer boeken uitkomen dan ooit en dat het aantal websites inmiddels ongeveer zillioen is, dan lijkt het logisch dat kennis en informatie op het web elke dag gigantisch toenemen.
Toch wil ik hier de stelling verdedigen dat er elke dag meer kennis verloren gaat dan er bijkomt.
Als fervent bibliotheekminnaar ben ik ook mensen gaan beschouwen als levende boeken vol verhalen. Met ieder mens die overlijdt sterven er ontelbare herinneringen aan anderen, die inmiddels al vergeten zijn. Er verdwijnen unieke verhalen, die nooit meer verteld zullen worden. Slechts een enkeling leeft fragmentarisch voort in boeken, kunstwerken, portretten en foto's of tegenwoordig digitaal in communities.
De meeste mensen zijn echter na een of twee generaties vergeten of verbleekt tot een tweedimensionale schim.Enkele maanden geleden overleden in Engeland de laatste twee veteranen uit de 1e wereldoorlog, Harry Patch (111 jaar) en Henry Allingham (113 jaar), op de foto genomen in 2008 respectievelijk midden en links. Rechts de toen 108-jarige Bill Stone. Daarmee zijn de laatste persoonlijk herinneringen in Engeland verdwenen.
Nog heel even en de allerlaatste veteraan van WW I is niet meer.  Harry Patch  werd overigens de oudste Engelse auteur ooit toen hij samen met Richard van Emden in 2007 het boek "The last fighting Tommy" schreef.
Kennis op microniveau gaat hiermee voorgoed verloren. De samenleving bestaat uiteindelijk uit een bibliotheek vol met levende verhalen. Maar ieder levend boek wordt eens afgeschreven en verdwijnt. Soms blijft een grafsteen als en soort cataloguskaartje over. Hier vind je nog de basale gegevens, naam  en data en soms een kleine annotatie.
Van miljarden van deze boeken is niets meer over. Verloren kennis en informatie. Er komt voortdurend nieuwe kennis en informatie bij, maar die kan nooit de oude vervangen.

Ervaring met web 2.0

Al snuffelend over het web, ben ik uiteraard met allerlei 2.0 toepassingen in aanraking gekomen.
Een flink aantal jaren geleden heeft Rob Coers bij het opzetten van het Aladin domein Wetenschap @ Techniek  bronnen voor vraagbeantwoording  in een wiki gezet. Deze wiki kon door alle deelnemers aangepast worden.
Ik ben lid (geweest) van een groot aantal community sites zoals MySpace, Hi5, Orkut, Myspace, Hyves en Facebook  en van sommige ben ik ongetwijfeld nog slapend lid. De enige waar ik nu nog meer werk zijn Hyves en Facebook en met name de laatste. Het aardige van de laatste is dat je daar allerlei internationale contacten kunt verzamelen en dat heb ik dan ook driftig gedaan.Maar soms, dan is het zo druk dan kom ik ook niet aan Facebook toe. De laatste maand ben ik digitaal uitgestorven.

Wikipedia is natuurlijk al jaren een heel goede bekende en ook YouTube met zijn vele filmpjes en Delicious. Ik heb me vast voorgenomen om als ik niet meer werk er eindelijk echt eens iets mee te doen;)
Ook op Flickr heb ik destijds een flinke hoeveelheid foto's gezet. Dat heb ik al lang niet meer gedaan, dat doe ik nu op Facebook. Netvibes ken ik eveneens, maar ik heb het nooit actief gebruikt. Tweets krijg ik binnen op Facebook en dan reageer ik af en toe. Ik heb nog niet echt de neiging gehad om daar eits mee te doen. Ik ben niet echte ene volger en ik heb ook niet zo behoefte aan volgelingen. Misschien gaat het hierbij alleen maar om een semantische afkeer, maar dat is tot nu toe voldoende gebleken.
In het project betabibliotheek, waarbij ik deel uitmaak van de projectgroep is web of bibliotheek 2.0 een sleutelwoord. 
Ik ben nieuwsgierig en wil graag overal iets van af weten, ik zie veel mogelijkheden voor de inzet van 2.0 applicaties in de bibliotheekbranche, maar waarschijnlijk ben ik zelf niet zo'n 2.0 adept.

Gekozen weblogsoftware

Als geboren snuffelaar, ben ik het type dat overal aan ruikt, er ven naar kijkt, wat uitprobeert en weer verder gaat. Al in maart 2009 had ik dus een bloggeraccount aangemaakt, zonder daar overigens iets mee te doen.
Dat komt nu natuurlijk handig van pas, ik heb mezelf al voorgeprogrammeerd.
Wat ik ervan vind, ach dat weet ik natuurlijk nog niet:) Ik blog af en toe wel eens in Ning collecties, maar de interactie daar is nog niet groot. Af en toe reageer ik op blogs, maar niet al te vaak.
Hoe het me hier gaat bevallen, dat zie ik wel. Ben ik een blijvertje met bloggen of lig ik straks op het grote blogkerkhof. Is er iemand geinteresseerd in wat ik schrijf? Waarom zouden ze?
Als het al zo moeilijk is om de krant of de vakpers bij te houden, hoe doe ik dat dan met al die blogs?
Welke berichten zijn interessant en wat behoort tot de categorie eendagsvlieg?
Is bloggen functioneel of exhibitionistisch, informatief of provocerend, saai of spannend?
Zoals gewoonlijk meer vragen dan antwoorden.