Ding 23: Het einde der dingen

 
Het laatste ding, is niet echt een ding, maar een aantal gewetensvragen en de onvermijdelijke vraag, wat ga je ermee doen?

1. Terugkijken en aangeven wat favoriet is. Dat valt niet mee. Er zijn favorieten in verschillende categorieën: leuk en zeer verslavend (LibraryThing, YouTube, Last.fm en instant messaging), nuttig en zinvol (RSS en Delicious), intrigerend en ambigu (Twitter). Er was niets wat ik niet op de een of andere manier plezierig vond om mee bezig te zijn. Flickr en Podcast hebben niet specifiek mijn interesse, maar er zijn beslist zaken op terug te vinden, die voor mij belangrijk zijn, en dan beschouw ik me nu even als prive persoon en niet als bibliotheekmedewerker.
2. Wat heeft het programma met mij en mijn organisatie gedaan? Het heeft me van de straat gehouden, me slapeloze nachten bezorgd, me met diepe frustratie respectievelijk mateloze vreugde vervuld. Het was bovenmate boeiend. Ik denk dat ik maar stop met werken om mij geheel te wijden aan web 2.0:) En dan onze organisatie: er is enthousiasme bij meer mensen, een wellicht nog beperkt besef van de fundamentele veranderingen die nu gebeuren. Hier en daar wordt er geblogd of gekeken naar andere mogelijkheden. Ik ben benieuwd wat er in 2010 in de werkplannen terecht komt. 
3. Wat kan er gedaan worden om 23 dingen te verbeteren? Ik zou zeggen actualiseren, hier en daar zijn achtergrondartikelen of links al behoorlijk oud en dat is in de snelle web 2.0 wereld een soort contradictie.
4. 23 dingen was voor mij: heftig, buitengewoon interessant, slopend, prachtig enzovoort...Spelend leren en lerend spelen, dat spreekt me aan. 

Naar aanleiding van de video van Helene Blowers ben ik nu heel nieuwsgierig wie de laptop gaat winnen;)

De vraag is nu hoe nu verder. Voor mij is het interessant om te zien welke onderdelen ik in mijn dagelijkse routine kan integreren en welke mogelijkheden ik zie voor de diverse applicaties.
Al eerder heb ik k aangegeven, dat gedigitaliseerde centsprenten via Flickr ter beschikking gesteld kunnen worden. Dat is inmiddels opgenomen in het werkplan voor dit jaar. Ik denk dat ik daar Worldcat nog aan toevoeg. Ook Worldcat biedt de mogelijkheid om dergelijke digitale content ter beschikking te stellen.

Verder lijkt het me wenselijk om in ieder geval een deel van deze '23 dingen' aan te bieden aan onze klanten of aan specifieke groepen als ambtenaren, archiefmedewerkers, leraren etc. in het kader van onze opdracht op het gebied van Mediawijsheid.
Hoe de dienstverlening van de Stadsbibliotheek Haarlem er in 2014 uit kan zien hebben wij al beschreven. Die visie heeft een sterk bibliotheek 2.0 karakter en is klantgericht, of noem je dat tegenwoordig klantgestuurd?

Wat mij betreft zou ook een project als `De Bibliotheek van Haarlem´ interessant zijn. In dat project zouden bij voorkeur alle boeken (dromen mag toch?) van alle Haarlemmers en Haarlemse organisaties beschreven kunnen worden in 1 catalogus (Librarything?) met tags van gebruikers. Als je dan ook het uitlenen mogelijk maakt van al deze boeken, a la het door de minister van OWC gehonoreerde project van Dok Delft, krijgt het begrip ontmoetingsfunctie van de bibliotheek een nieuwe fysieke invulling.
Ook kan de bibliotheek fungeren als Matchmaker door mensen met dezelfde (of juist volkomen verschillende) smaak op het gebied van boeken, muziek en film met elkaar te matchen. Wij stellen fysieke ontmoetingsplekken ter beschikking.
Omdat ik over een rijke fantasie beschik, kan ik tig mogelijkheden bedenken.

Ik vind het sowieso wenselijk om veel kleinschalige experimenten te doen om te zien wat aanslaat. Uiteindelijk gaat het toch om nieuwe producten waar voldoende belangstelling voor gegenereerd kan worden.
De woorden van Michael Stephens en het stappenplan van Suzanne van Kinderen  kunnen heel goed als onderlegger dienen bij de besluitvorming over web 2.0 ontwikkelingen.

En daarmee komen we aan het einde der dingen, een gruwelijke plek...

The city of the end of things

by Archibald Lampman

Beside the pounding cataracts,
Of midnight streams unknown to us, 
´T is builded in the dismal tracts   
And valleys huge of Tartarus.
Lurid  and lofty and vast it seems
It hath no rounded name that rings, 
But I have heard it called in dreams 
The city of the End of Things. 

Its roofs and iron towers have grown
None knoweth how high within the night,
But in its murky streets far down
A flaming terrible and bright
Shakes all the stalking shadows there,
Across the walls, across the floors,
And shifts upon the upper air
From out a thousand furnace doors;
And all the while an awful round
Keeps roaring on continually,
And crashes in the ceaseless sound
Of a gigantic harmony.
Through its grim depths re-echoing
And all its weary height of walls,
With measured roar and iron ring,
The inhuman music lifts and falls.
Where no thing rests and no man is,
And only fire and night hold sway;
The beat, the thunder and the hiss
Cease not, and change not, night nor day.
And moving at unheard commands,
The abysses and vast fires between,
Flit figures that with clanking hands
Obey a hideous routine;
They are not flesh, they are not bone,
They see not with the human eye,
And from their iron lips is blown
A dreadful and monotonous cry;
And whoso of our mortal race
Should find that city unaware,
Lean Death would smite him face to face,
And blanch him with its venomed air:
Or caught by the terrific spell,
Each thread of memory snapt and cut,
His soul would shrivel and its shell
Go rattling like an empty nut.